199. […] Usługiwać kapłanowi przy czynności liturgicznej i pomagać mu w tym jakimkolwiek sposobem – to zajęcie jedno z najpiękniejszych i najzacniejszych. Kapłan zastępuje miejsce Jezusa Chrystusa, więc też i ministrant nie jemu, ale Jezusowi Chrystusowi usługuje. Aniołowie wtedy otaczają, kapłana, a ministrant staje się jakby jednym z ich towarzyszów. Dlatego to i królowie, jak świadczy historia, usługiwali kapłanom przy ołtarzu i Święci uważali to sobie za najwyższe szczęście. Stąd to ministrant powinien posiadać pewne przymioty, o których na tym miejscu powiemy.

200. Ministrant ma być cnotliwy, skromny i pobożny. W kościele zawsze ma nosić głowę prosto, a oczy skromnie spuszczać; nie ma obracać głowy i patrzeć na wszystkie strony; chłopców niespokojnych, nieskromnych, upartych, rzucających wszędzie oczyma, biegających po kościele, śmiejących się, rozmawiających a nigdy się nie modlących, nie należy czynić ministrantami, jeżeli się po pierwszym napomnieniu nie poprawią.

201. Ministrant nie ma być ani powolnym, ani za prędkim; niema po stopniach wchodząc lub schodząc, przebiegać od razu po dwa stopnie. […]

202. Podczas spełniania swoich czynności, ministrant ręce zawsze trzyma przed piersią złączone; gdy jednej używa ręki, to drugą składa na piersi; nigdy nie kładzie rąk do kieszeni. […]

205. Ministranci mają być zawsze skromnie ubra­nymi, przystojnie i czysto, z twarzą i rękami umytymi, włosami uczesanymi, obuwiem oczyszczonym. […]

Wykorzystano fragmenty książki „Wykład Liturgii Kościoła Katolickiego” bp. Antoniego Nowowiejskiego.

Zasady ministranta

Ministrant kocha Boga i dla Jego chwały wzorowo spełnia swoje obowiązki.

Ministrant służy Chrystusowi w ludziach.

Ministrant zwalcza swoje wady i pracuje nad swoim charakterem.

Ministrant rozwija w sobie życie Boże.

Ministrant poznaje liturgię i żyje nią.

Ministrant wznosi wszędzie prawdziwą radość.

Ministrant przeżywa Boga w przyrodzie.

Ministrant zdobywa kolegów w pracy i zabawie dla Chrystusa.

Ministrant jest pilny i sumienny w nauce i pracy zawodowej.

Ministrant modli się za Ojczyznę i służy jej rzetelną pracą.

Wskazania dla Liturgicznej Służby Ołtarza

Pełniący posługę przychodzą do kościoła przynajmniej 15 minut przed rozpoczęciem liturgii. Czas ten przeznaczamy na modlitwę, na duchowe przygotowanie się do uczestnictwa w Eucharystii lub nabożeństwie oraz na ubranie się, przygotowanie potrzebnych rzeczy, pomoc w ubraniu celebransa.

Przychodząc do kościoła udają się najpierw przed tabernakulum, aby oddać pokłon Chrystusowi. Powinni więc wchodzić głównym wejściem do kościoła. Jeżeli ktoś wchodzi przez zakrystię, to nie przyklęka w kąciku, lecz udaję się przed ołtarz, gdzie jest obecny Gospodarz tego domu.

Udział służby liturgicznej we Mszy św. nie może ograniczyć się do wykonywania powierzonych im czynności. Posługa ma ich prowadzić do pełniejszego włączania się w święte obrzędy, aby uczestniczyć w nich „świadomie i owocnie”.

Spełnianie określonych czynności w liturgii nie może mieć charakteru występu, lecz posługi. Należy więc podkreślać przekazywana treść, a nie samego siebie.

Wszyscy członkowie zespołu liturgicznego pełniący posługę w prezbiterium biorą udział w procesji wejścia i uczestniczą w całej liturgii na swoich miejscach. Do zakrystii wychodzą tylko w razie konieczności.

Swoje czynności wykonują we właściwym czasie, bez pośpiechu, nigdy przed zakończeniem czynności poprzedzającej.

Do Komunii św. przystępują pierwsi przed pozostałymi wiernymi.

Swoją postawą i zachowaniem się dają wiernym przykład właściwego i pełnego uczestnictwa w Eucharystii.

Ze strony: dmak.info